STER EDUKACYJNY

Są struktury kooperatywne, które wymagają przygotowania w postaci kart, materiałów, rozpisanych ról. Round Robin do nich nie należy. Potrzebujesz jednego pytania i klasy podzielonej na czwórki. Jak to działa? Dzielisz uczniów na grupy 3-4 osoby. Zadajesz jedno pytanie otwarte. Uczniowie odpowiadają kolejno, najlepiej zgodnie z ruchem wskazówek zegara, każdy mówi jedną myśl. Zasada jest prosta: nie wolno powtarzać tego, co powiedział ktoś przed tobą. Runda trwa, dopóki każdy nie wypowie się przynajmniej raz. Jeśli pytanie na to pozwala, możesz puścić kilka rund. Zanim zaczniesz, daj uczniom chwilę na zastanowienie. Dosłownie pół minuty na zebranie myśli przed zabraniem głosu. Dlaczego warto? W tradycyjnej rozmowie w klasie odpowiada ten, kto pierwszy zgłosi rękę. Reszta czeka albo odpuszcza. Round Robin odwraca tę logikę: każdy głos jest wymagany, nie opcjonalny. Uczniowie wiedzą, że za chwilę będą musieli coś powiedzieć. To zmienia jakość słuchania. Uczniowie słuchają siebie nawzajem, ...

Znacie to uczucie, gdy pytacie klasę o treść lektury i odpowieda Wam cisza? Albo odzywa się zawsze ta sama trójka? Reszta grzecznie czeka, aż lekcja minie. Mnie to irytowało od dłuższego czasu. Szukałam struktury, która wyrwie uczniów z tej bierności. I na szczęście znalazłam. Quiz-Quiz-Trade to jedna z tych strategii, które na pierwszy rzut oka wyglądają jak prosta zabawa, a w praktyce okazują się precyzyjnym narzędziem dydaktycznym. Każdy uczeń jest tu jednocześnie pytającym i odpowiadającym. Nie ma obserwatorów. Jak to działa - krok po kroku 1. Każdy dostaje kartę. Na karcie jest pytanie i odpowiedź. Uczeń zna obie strony - to klucz do poczucia bezpieczeństwa. 2. Wstajesz, szukasz partnera. Uczniowie krążą po klasie. Nie ma par wyznaczonych z góry - kontakt jest losowy i zmienia się co rundę. 3. Oboje pytają się nawzajem. A pyta B, B odpowiada, A daje informację zwrotną. Potem zamiana ról - B pyta A. Każde spotkanie to dwie pełne rundy. 4. Wymiana kart. Po rundzie każdy od...

Dziś na lekcji w siódmej klasie zaczęłam od czegoś, co na pierwszy rzut oka wygląda jak zwykłe pytanie powtórkowe. Jak opisujemy przeżycia wewnętrzne bohatera? Ale zamiast prosić kogoś o odpowiedź „z miejsca", dałam uczniom chwilę na przemyślenie, a potem poprosiłam, aby połączyli się w pary i przedyskutowali zagadnienie. Uczniowie, którzy byli nieobecni podczas lekcji wprowadzającej, mieli uważnie słuchać kolegów, a potem powtórzyć to, co usłyszeli. I właśnie o to chodzi w Think–Pair–Share . Na czym to polega? Model jest prosty do opisania i, co ważniejsze, prosty do wdrożenia. Składa się z trzech kroków: Think - każdy uczeń najpierw samodzielnie, w ciszy, myśli nad pytaniem lub zadaniem. Bez presji, bez podniesionej ręki sąsiada, który zawsze wie pierwszy. Pair - następnie uczniowie rozmawiają w parach. Konfrontują swoje myśli, uzupełniają się, sprawdzają nawzajem. Share  - na koniec wybrane pary lub osoby dzielą się wnioskami z całą klasą. Jak to wyglądała w trakcie moi...

  Przez lata myślałam, że to synonimy. Że jeśli podzielę klasę na grupy i dam im zadanie, to właśnie będzie kooperacja, o której tyle się mówi. Że samo posadzenie uczniów razem i danie im czegoś do zrobienia wystarczy. Nie wystarczy. I to jest właśnie ten moment, w którym warto się zatrzymać, bo różnica, która z zewnątrz wydaje się kosmetyczna, w praktyce zmienia wszystko. Co właściwie widać, a czego nie widać W pracy grupowej schemat jest zwykle ten sam: podział na zespoły, zadanie, działanie. I gdzieś w tym działaniu jedna osoba robi wszystko, dwie udają, że pomagają, jedna czeka na gotowe. Na koniec wszyscy dostają tę samą ocenę. Znacie to? Ja znam to bardzo dobrze. Problem nie leży w uczniach. Leży w konstrukcji zadania. Jeśli zadanie można wykonać bez udziału wszystkich, ktoś skorzysta z tej możliwości. I trudno mu się dziwić. Uczenie kooperatywne działa inaczej. Zadanie jest tak zbudowane, że bez każdego ogniwa łańcuch się nie spina. Nie ma jak się schować, bo każda czę...